Tag Archives: Βιβλίο

Η δική μου Ιθάκη

κοιτώντας τα λευκά ταβάνια,

μου λες

ότι δεν ξέρεις τι ειν´ αυτό

που

θα μας σώσει

τελικά.

Image

Για μένα, το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε από τι θέλουμε να σωθούμε..
Ίσως, από τους ίδιους μας τους εαυτούς, από τις ίδιες μας τις Ιθάκες..
Ίσως πάλι, οι Ιθάκες μας να είναι κάτι πιο απλό απ´ ότι νομίζαμε..

 

Για μένα,

αυτό

το βράδυ,

η Ιθάκη μου

 μετουσιώνεται σε αυτές τις γυναίκες που περιγράφει  ο Τάκης Τζίφας στο βιβλίο του ” Συνοδεία Εγχόρδων”. Τις ονειρικές..

 

 

Θα βρω έναν ταξιτζή, ώριμο και ανοιχτό στις προκλήσεις, και θα πάω σε ένα κοντινό μικρό αστέρι, λίγο επαρχιακό και νοικοκυρεμένο από όπου θα φέρω μερικές γυναίκες..
Θα έχουν πράσινα λοξά μάτια με τυρκουάζ βλεφαρίδες, σαρκώδη χείλη στο χρώμα του κυπαρισσιού, μακριά πράσινα μαλλιά με σμαραγδένιες αποχρώσεις, πράσινη ελιά στο μπούτι, βεραμάν πανέμορφο κώλο και χρυσή καρδιά.
Επειδή θα πρόκειται περί πλασμάτων ανώτατης συμπαντικής νοημοσύνης, με εξελιγμένο εγκέφαλο περιέχοντα δεδομένα όλης της σοφίας γνωστών και άγνωστων πολιτισμών του παρελθόντος, θα μάθουν ελληνικά σε χρόνο μηδέν..
Επειδή στον κόσμο τους τρώνε μόνο χόρτα και πίνουν λικέρ μέντα, θα ενθουσιαστούν αφάνταστα με τα γαρδουρμπάκια , το κατσικάκι Τριπόλεως με πατάτες στον φούρνο, την φάβα Σαντορίνης, τη χωριάτικη με φέτα Καλαβρύτων, τα λουκάνικα Μυκόνου, την σπανακόπιτα, την παστουρμαδόπιτα και θα τιμήσουν δεόντως το κοκκινέλι Αμυνταίου..

Θα ακούσουν ρεμπέτικα σε πρώτες εκτελείσεις από γραμμόφωνο, θα σπάσουν πιάτα και, ενώ ρίχνουν τις ζειμπεκιές τους, θα βρίζουν τις εξουσίες, τους κλέφτες τους πολιτικούς και φυσικά τους Αμερικάνους, με βρισιές όμως πρωτότυπες και ποιητικές, που θα τις συνθέσουν εκείνη τη στιγμή για χάρη μου..

Θα χορέψουν ολόγυμνες καρσιλαμάδες, ενώ ο ιδρώτας τους θα μοσχοβολάει φρεσκοκομμένο  γρασίδι και θα έχουν μαργαριτούλες στο εφηβαίο.

Μετά θα μου δηλώσουν με πονηρό χαμόγελο ότι, αν έχω στο μυαλό μου τίποτα παρτούζες και τέτοια, καλύτερα να το ξεχάσω, γιατί αυτές τη βρίσκουν με αλγόριθμους, επουράνιες στατιστικές, μποζόνιαHiggs, και διασκεδάζουν στέλνοντας την αντιύλη σε θελήματα.

Ο πραγματικός λόγος όμως που τις κουβάλησα εδώ και πλήρωσα ένα σωρό λεφτά στο ταξί, που το είχα αγκαζέ απ’ έξω για την επιστροφή, ήταν για να ακυρώσουν με μια μαγική προβολή από μέλλον όλες τις πιθανότηες να καταντήσω κάποτε να ξεχάσω πως τρώνε, πως πίνουν, πως βαδίζουν και, εντέλει, πως ανασαίνουν.

Αφού, χαράματα πια, μου δείξουν από την ταράτσα το άστρο τους και πώς να το ξεχωρίζω απ’ τα υπόλοιπα, θα φιληθούμε με πάθος, με ματια βουρκωμένα, και με την φωνή της Νίνου να τις συνοδεύει θα φύγουν με τις καλύτερες των εντυπώσεων..

Ελπίζω να κρατήσουν τον λόγο τους και, όσο για τα χρήματα, ακόμα και αν χάσουν το χρώμα τους στο φώς της ημέρας και γίνουν χλωμά χαρτιά, δε θα με πειράξει καθόλου.

Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούν να φέρουν τίποτα πίσω απ’ αυτά που σιγά-σιγά με εγκαταλείπουν.

Άμα διηγηθούν πως πέρασαν στους γέροντες σοφούς της πατρίδας τους, αυτοί σίγουρα θα τις πιέσουν να τηρήσουν τις υποσέσεις τους και να μην αφήσουν αβοήθητο το μοναδικό πλάσμα του Γαλαξία που τους πρόσφερε τόσες περιποιήσεις και τέτοια φιλοξενία, έστω και με λίγη ιδιοτέλεια..

Τέτοιο γλέντι αποκλείεται να πάει χαμένο!!!

Κι αν ίσως μαθευτεί στο σύμπαν θα με αναζητήσουν κι άλλοι πολιτισμοί με προσφορές και παρακάλια…

 


μικρός δακτύλιος

Image

          ” Το όνομά μου είναι deny”

Διαβάζω βιβλία. το ένα μετά το άλλο αχόρταγα. καμιά φορά άμα πέσω πάνω σε κάνα πραγματικά καλό περνάω μέρες ολόκληρες γυρνώντας σελίδες. ξεχνάω να βγω ακόμη και να φάω. η πραγματική ζωή (όλα αυτά που συμβαίνουν και που οι άνθρωποι μιλούν γι’ αυτά σαν να είναι πράγματα που συμβαίνουν) φαντάζει τόσο μακρινή ρηχή κι αδιάφορη βαριέμαι ακόμη και να βάλω τα παπούτσια μου. η ανάγνωση είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη.

       ” Φύλιον Πυρ”
Ότι και να πεις, το Φίλιον παραμένει από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του κέντρου. Οι παλιοί ομνύουν στο όνομα του Dolce, κάτι θυμάσαι κι εσύ από εκείνη την εποχή, πιστεύεις όμως ότι πρόκειται απλώς για νοσταλγία. Υπάρχουν άνθρωποι, η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή, που δεν τους το βγάζεις από το μυαλό ότι αυτό που προηγήθηκε υπήρξε λαμπρότερο, καλύτερο, σημαντικότερο από ότι ακολούθησε. Το Φίλιον πάντως είναι μια χαρά. Πουθενά αλλού δεν ανακατεύονται με τέτοια ράθυμη ευθυμία πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, εκδότες, ηθοποιοί, άσχετοι, σκηνοθέτες, περαστικοί, επιχειρηματίες, αργόσχολοι. Έχει μακράν τα καλύτερα γκαρσόνια στην Αθήνα, αφού άλλωστε είναι από τα λίγα καφενεία όπου συναντάς τα ίδια γκαρσόνια επί δέκα συναπτά έτη.
Όπως τον Ηρακλή, για παράδειγμα, πυλώνα του καταστήματος, ή τον Τόλη. Ή τον γλυκύτατο κύριο Κώστα, που βγήκε εδώ και λίγα χρόνια στη σύνταξη. Δυστυχώς όμως κάποιοι λείπουν. Ο Φαληρέας οριστικά. Ο Βακαλόπουλος αμετάκλητα. Αυτά όμως είναι νοσταλγία, κι έχουν καταγραφεί σε άλλα βιβλία. Εξακολουθεί να συχνάζει βέβαια ο Χωμενίδης, συμπάθεια του Τάσου, μα ούτε κι αυτό είναι πρόβλημα..
     “Ο Σωσίας του Κωνσταντίνου Τζούμα”
 Τύχαινε συχνά να βλέπω τον σωσία του Κωνσταντίνου Τζούμα να σουλατσάρει στο Κολωνάκι, με την ψιλόλιγνη φιγούρα και το χαρακτηριστικό του βάδισμα που δίνει την εντύπωση πως αιωρείται λίγα εκατοστά από το έδαφος. Έτσι όπως κατέβαινε από τα ορεινά σοκάκια του Λυκαβηττού, με κατεύθυνση συνήθως τα πεδινά της Σκουφά, το πιθανότερο θα είναι να απογειωθεί κάποια στιγμή πραγματικά από το έδαφος, όχι πολύ, είκοσι με τριάντα εκατοστά, όσα ακριβώς χρειάζονται ώστε ορισμένα επηρμένα βλέμματα να στραφούν, να αναγνωρίσουν το θαύμα..
“μικρός δακτύλιος” . Κώστας Κατσουλάρης. Εκδόσεις ελληνικά γράμματα.
image
Αθηναικές ιστορίες. Βγαλμένες μέσα από ονειρικά ταξίδια και σουλατσαρίσματα κυρίως στο κέντρο της Αθήνας. Ο Kώστας Κατσουλάρης, με αυτο το μονορούφι αφήγησης, σε βάζει στην θέση του συνοδηγού στην καταγραφή καθημερινών γεγονότων που συνέβησαν ή δε συνέβησαν ποτέ. Σε κάποια από αυτά μπορεί να ήσουν κι εσύ εκεί τριγύρω. Σε άλλα, δεν ήσουν, αλλά στα διηγήθηκε κάποιος ένα βράδυ πίνωντας ποτά σε κάποια ξύλινη μπάρα της πόλης. Όπως και να χει, το θέμα μας είναι η ανάγνωση. Η αυτοκάθαρση μέσα από τις λέξεις.