Monthly Archives: June 2013

Στον δρόμο

Image

Είχα καιρό να γράψω.  Αισθανόμουν ότι έπρεπε να πιάσω την καθημερινότητα από τα μαλλιά και να αλιεύσω από τις εικόνες που θα μου έδινε, το από ποιους θα γίνει η επανάσταση!

Η επανάσταση τελικά θα γίνει από τους τολμηρούς/ από εκείνους που παίρνουν τα λοβ φορ έβερ από τα παγκάκια και τα κάνουν στίχους για ποιήματα και ρωτάνε και την γνώμη των διπλανών Ρουμάνων αν τους άρεσε/ από εκείνους που αποφασίζουν τελικά να πάνε  με το ποδήλατο από την Kurfurstendamm έως πάνω την Prenzlauer Berg, πιωμένοι, τα μεσάνυχτα της Τρίτης/ από εκείνους που σηκώνονται κάθε πρωί, φτιάχνουν καφέ, ανάβουν τσιγάρο και χαμογελάνε δυνατά παρότι έχουν απολυθεί εδώ και μήνες/ από εκείνους που άλλαξαν το κανάλι βρίζοντας, την ώρα που κάποιος πληρωμένος βολεψάκιας, έπαιζε με την νοημοσύνη τους/ από εκείνους που είχαν την ιδέα και την υλοποίησαν, ωστέ να αντικρύζεις αυτό το θέαμα  στην Οδό Πιττακή/ από εκείνους που κατάφεραν και ζωγράφισαν το οβάλ σχήμα της φλόγας του κεριού/ από εκείνους στις χάρτινες κούτες με τις πολύχρωμες κουβέρτες και τα τσιμεντί πόδια/ από εκείνους που είδαν δυό φορές την ίδια μέρα ταινία του Τσίωλη και δεν χόρτασαν/ από εκείνους που  κέρασαν σουβλάκι με διπλή πίτα τον κύριο με τα μπλε μάτια στην Ζήνωνος/ από εκείνους που καίγονται για βόλτες στα στενά/ από εκείνους που θέλουν να διαβάσουν όλα τα συνθήματα στους τοίχους/ από εκείνους που γράψαν την λέξη αφαλολαγνεία στο πεζοδρόμιο έξω από τον “Νικήτα”/από εκείνους που εμπνεύστηκαν την “Ψυττάλεια”/ από εκείνους που θεωρούν ωραία ταινία το Mullholland Drive/ κι από εκείνους που γράφουν πάνω σε χαρτάκια και πληρώνουνε τον μπάρμαν με τις σκέψεις τους..
Ίσως όμως, τελικά,  η επανάσταση έρθει απλά από αυτόν που κάθεται δίπλα μας/ που κρατάει σφιχτά την χειρολαβή στο τραμ/ που ψηλαφεί  τις χαραγματιές στα θρανία/ που φωτίζει με τον αναπτήρα του την κλειδαρότρυπα/ που δόθηκε στα μεγάλα ιδανικά και μετά τα απαρνήθηκε και μετά ξαναδώθηκε, ακόμα πιο ασυγκράτητα/που πιστεύει ότι η καταστροφή κρατάει λίγο, όσο το κλείσιμο μιας πόρτας/ που δεν πιστεύει σε κοινότοπες συνταγές, παρά στην ποίηση/ και για να μην πολυλογώ, η επανάσταση θα έρθει απ’ όλους τους τρελους, που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτούς που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά…

μικρός δακτύλιος

Image

          ” Το όνομά μου είναι deny”

Διαβάζω βιβλία. το ένα μετά το άλλο αχόρταγα. καμιά φορά άμα πέσω πάνω σε κάνα πραγματικά καλό περνάω μέρες ολόκληρες γυρνώντας σελίδες. ξεχνάω να βγω ακόμη και να φάω. η πραγματική ζωή (όλα αυτά που συμβαίνουν και που οι άνθρωποι μιλούν γι’ αυτά σαν να είναι πράγματα που συμβαίνουν) φαντάζει τόσο μακρινή ρηχή κι αδιάφορη βαριέμαι ακόμη και να βάλω τα παπούτσια μου. η ανάγνωση είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη.

       ” Φύλιον Πυρ”
Ότι και να πεις, το Φίλιον παραμένει από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του κέντρου. Οι παλιοί ομνύουν στο όνομα του Dolce, κάτι θυμάσαι κι εσύ από εκείνη την εποχή, πιστεύεις όμως ότι πρόκειται απλώς για νοσταλγία. Υπάρχουν άνθρωποι, η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή, που δεν τους το βγάζεις από το μυαλό ότι αυτό που προηγήθηκε υπήρξε λαμπρότερο, καλύτερο, σημαντικότερο από ότι ακολούθησε. Το Φίλιον πάντως είναι μια χαρά. Πουθενά αλλού δεν ανακατεύονται με τέτοια ράθυμη ευθυμία πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, εκδότες, ηθοποιοί, άσχετοι, σκηνοθέτες, περαστικοί, επιχειρηματίες, αργόσχολοι. Έχει μακράν τα καλύτερα γκαρσόνια στην Αθήνα, αφού άλλωστε είναι από τα λίγα καφενεία όπου συναντάς τα ίδια γκαρσόνια επί δέκα συναπτά έτη.
Όπως τον Ηρακλή, για παράδειγμα, πυλώνα του καταστήματος, ή τον Τόλη. Ή τον γλυκύτατο κύριο Κώστα, που βγήκε εδώ και λίγα χρόνια στη σύνταξη. Δυστυχώς όμως κάποιοι λείπουν. Ο Φαληρέας οριστικά. Ο Βακαλόπουλος αμετάκλητα. Αυτά όμως είναι νοσταλγία, κι έχουν καταγραφεί σε άλλα βιβλία. Εξακολουθεί να συχνάζει βέβαια ο Χωμενίδης, συμπάθεια του Τάσου, μα ούτε κι αυτό είναι πρόβλημα..
     “Ο Σωσίας του Κωνσταντίνου Τζούμα”
 Τύχαινε συχνά να βλέπω τον σωσία του Κωνσταντίνου Τζούμα να σουλατσάρει στο Κολωνάκι, με την ψιλόλιγνη φιγούρα και το χαρακτηριστικό του βάδισμα που δίνει την εντύπωση πως αιωρείται λίγα εκατοστά από το έδαφος. Έτσι όπως κατέβαινε από τα ορεινά σοκάκια του Λυκαβηττού, με κατεύθυνση συνήθως τα πεδινά της Σκουφά, το πιθανότερο θα είναι να απογειωθεί κάποια στιγμή πραγματικά από το έδαφος, όχι πολύ, είκοσι με τριάντα εκατοστά, όσα ακριβώς χρειάζονται ώστε ορισμένα επηρμένα βλέμματα να στραφούν, να αναγνωρίσουν το θαύμα..
“μικρός δακτύλιος” . Κώστας Κατσουλάρης. Εκδόσεις ελληνικά γράμματα.
image
Αθηναικές ιστορίες. Βγαλμένες μέσα από ονειρικά ταξίδια και σουλατσαρίσματα κυρίως στο κέντρο της Αθήνας. Ο Kώστας Κατσουλάρης, με αυτο το μονορούφι αφήγησης, σε βάζει στην θέση του συνοδηγού στην καταγραφή καθημερινών γεγονότων που συνέβησαν ή δε συνέβησαν ποτέ. Σε κάποια από αυτά μπορεί να ήσουν κι εσύ εκεί τριγύρω. Σε άλλα, δεν ήσουν, αλλά στα διηγήθηκε κάποιος ένα βράδυ πίνωντας ποτά σε κάποια ξύλινη μπάρα της πόλης. Όπως και να χει, το θέμα μας είναι η ανάγνωση. Η αυτοκάθαρση μέσα από τις λέξεις.

Τα φώτα της Πόλης

Image

Συμμετρικά,

 θα γυρίσουμε τον χρόνο πίσω

στις μυρωδιές εκείνες που μας έκαναν να πιαστούμε χέρι χέρι.

Περπατώντας..

γύρω από το μεγάλο σπίτι,

πίσω από το σινεμά.

Κοίτα!!

Η Ακρόπολη από αυτό το σημείο φαίνεται πιο λαμπερή από ποτέ!!